W połowie IV wieku na czarnomorskich stepach pojawili się Hunowie. Ten pochodzący ze wschodnich rejonów Wielkiego Stepu koczowniczy lud na zawsze zmienił oblicze Europy, rozpoczynając tak zwaną wielką wędrówkę ludów. Podporządkowali sobie Alanów i Ostrogotów, Wizygotów zepchnęli na południe, za Dunaj, na ziemie bizantyjskie, a Germanów na zachód i utworzyli potężne państwo rozciągające się od Kazachstanu po Ren i od Bałtyku po Dunaj.

Przez długi czas oba państwa nie wchodziły sobie w drogę, zawiązując często sojusze i przymierza – w latach 509, 348, 306 i 280 p.n.e. Kartagińczycy byli sojusznikami Rzymu w ciężkich wojnach z plemieniem Samnitów, z Tarentem i z Pyrrusem, królem Epiru. Sytuacja zmieniła się jednak diametralnie, kiedy Rzymianie po opanowaniu całej Italii zwrócili oczy ku Sycylii – wyspie, która od dawna w większej części (za wyjątkiem greckiego miasta Syrakuzy) należała do strefy wpływów Kartagińczyków. Ten sycylijski konflikt musiał więc prędzej czy później zostać rozwiązany zbrojnie.

Pod względem militarnym bitwa oznaczała początek końca całkowitej dominacji ciężkozbrojnej kawalerii w Europie. Była pierwszym od wielu lat zwycięstwem piechoty nad kawalerią na kontynencie europejskim. Niedługo potem wybuchła tak zwana wojna stuletnia, która ostatecznie zadała kłam stwierdzeniu, że „jeden ciężkozbrojny rycerz jest wart dziesięciu piechurów”.

Czy w rzeczywistości świat kobiet w wiekach średnich to głównie praca i życie w rodzinie, podporządkowanie jej potrzebom i patriarchalnym regułom? Niejednokrotnie spotykamy się z takim stereotypem.

Historia oficjalnych kontaktów dyplomatycznych między Polską a Japonią sięga marca 1919 roku, kiedy to Japonia formalnie uznała niepodległą Polskę, lecz już wcześniej możemy mówić o nieoficjalnych, z racji nieistnienia państwa polskiego, kontaktach dyplomatycznych i politycznych które miały miejsce w przededniu wojny rosyjsko-japońskiej.

Renesans to wiek XIV–XVI, okres w historii Europy często określany jako „odrodzenie sztuk i nauk”, zapoczątkowany we Włoszech pod silnym wpływem sztuki i kultury starożytnej. Charakteryzował się nasileniem tendencji humanistycznych i laickich. Termin „renesans” pochodzi od francuskiego „renaissance”, druga polska nazwa tego okresu – odrodzenie – to wierne tłumaczenie z francuskiego.

Prawa prasy opozycyjnej ewoluowały wraz ze zmianami politycznymi zachodzącymi w Polsce. Największe przeobrażenia zaszły od momentu objęcia władzy przez Józefa Piłsudskiego i obóz sanacji. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie zmian przepisów prawa prasowego, z uwypukleniem ich skutków dla prasy ludowej, w okresie rządów sanacji.

Począwszy od połowy XIX wieku trzy główne mocarstwa europejskie: Wielkiej Brytania, Francja i Rosja zaczęły naciskać na Turcję w celu ustanowienia równych praw wobec wszystkich obywateli zamieszkujących Imperium Osmańskie. Od 1839 roku poprzez uchwalenie konstytucji w 1876 roku rządy tureckie realizowały szereg reform, znanych pod nazwą Tanzymat (reorganizacja), w celu poprawy kondycji państwa.

Jedną z ostatnich w najnowszych dziejach Polski białych plam ciągle czekających na pełne wyjaśnienie jest sprawa zamordowania w 1941 roku w Związku Radzieckim dwóch wybitnych przywódców Żydów polskich: Wiktora Altera i Henryka Erlicha. Morderstwo to, obok tajemnicy zaginionych polskich oficerów w Rosji, było wydarzeniem, które silnie bulwersowało ówczesną opinię społeczną.

Wrzesień 1939 roku to największa tragedia w historii polskiego państwa. Nigdy dotąd polska państwowość nie została zniszczona, a sam kraj zniewolony w tak krótkim czasie. Następstwem przegranej wojny było niespotykane w dotychczasowej historii prześladowanie narodu polskiego. Wojna i okupacja dotknęły w taki czy inny sposób każdego zakątka Polski, jak i każdego jej mieszkańca. Wyjątkiem nie jest miasto Dębica, które – bez obrony – zostało zajęte przez niemieckie wojska 8 września 1939 roku.

Historia położonej na dalekim Kaukazie Czeczenii jest w Polsce na dobrą sprawę w ogóle nieznana. Niestety mówi się o tym kraju w większości przypadków w kontekście informacji o toczących się na Kaukazie konfliktach. Tymczasem Czeczeńcy mają bogatą, pełną rozmaitych wydarzeń i ciekawych aspektów, historię.

Wojna w Zatoce Perskiej w 1991 roku była bez wątpienia jednym z największych i najbardziej spektakularnych konfliktów zbrojnych drugiej połowy XX wieku. W wojnie tej użyto „inteligentnych” broni o wielkiej sile rażenia i zabójczej precyzji, wykorzystano najnowsze rozwiązania i technologie militarne.

Andrzej Jaskuła jest zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika „Morze, statki i okręty”.

Wywiad z Adamem Przechrztą, autorem książki "Chorągiew Michała Archanioła"

Kliment Jefimowicz Woroszyłow nie miał żadnego przygotowania wojskowego, odpowiadał zatem znakomicie bolszewickiej koncepcji idealnego dowódcy. Był samoukiem i prawdziwym proletariuszem. Pod koniec dziewiętnastego stulecia stał się przywódcą ruchu związkowego w Zagłębiu Donieckim (Dombasie).

Po przegranej kampanii wrześniowej na terenie ZSRR znalazło się kilkaset tysięcy Polaków.